De vraag aan nabestaanden zou al ter sprake komen voor een patiënt officieel hersendood is verklaard, wat in Nederland wettelijk niet toegestaan is. Bovendien zou dat, zo is de gedachte, leiden tot meer weigeringen. Met dat laatste is de minister het eens. Ook zij denkt dat het voor het toestemmingspercentage goed is, zo lang mogelijk te wachten met het aan de orde stellen van orgaandonatie.

Wat ze niet bij de Nederlandse gebruiken vindt passen, is dat de onderzoeken die uitsluitsel kunnen geven of een patiënt hersendood is, uitgevoerd worden zonder dat de nabestaanden ingelicht worden over wat er gebeurt. En omdat het volledige protocol alleen doorlopen wordt als een patiënt mogelijk donor kan worden, is het daarmee onvermijdelijk dat orgaandonatie ter sprake komt. Dat is, volgens de minister, niet hetzelfde als om toestemming vragen. Die concrete vraag mag echt pas na overlijden gesteld worden.

Overigens stelden de Erasmianen ook al dat er tegenover nabestaanden niet moet worden gesproken over hersendood voordat dat volgens het protocol bevestigd is. Maar daarmee geven zij ook al aan dat ze een verschil zien tussen praten over donatie, en vragen óm. En dat er voorafgaand aan het afronden van de onderzoeken naar het functioneren van de patiënt, al wel in meer algemene zin over donatie gesproken kan worden.

Schippers vindt het wel van het grootste belang dat donatie pas ter sprake komt als 'de nabestaanden ervan doordrongen zijn geraakt dat verdere behandeling medisch zinloos is geworden'. Om te bereiken dat dit moment vaker juist benut wordt, wil ze dat IC-personeel daar doorlopend in wordt getraind. Bijvoorbeeld met de training 'Communicatie rond Donatie', die de Nederlandse Transplantatie Stichting met behulp van subsidie van VWS heeft ontwikkeld.

Zie ook de brief van minster Schippers aan de kamer.

Auteur:Merel Dercksen