Blankart (69) doceert aan de Humboldt-universiteit in Berlijn, en aan de universiteit van Luzern. Toen de Zwitserse regering de wet- en regelgeving rond orgaandonatie wilde aanpassen, ging ze onder anderen bij hem te rade. Het doel van de nieuwe Duitse wetgeving is volgens Blankart een nobel streven, maar de manier waarop getracht wordt te bereiken dat meer mensen donor zijn, is volgens hem niet juist.

Hij onderbouwt dat als volgt: 'De wetgever mag alleen dwang toepassen op de grondrechten van mensen, als er aan drie voorwaarden voldaan is: de ingreep moet passend, noodzakelijk en adequaat zijn. Maar om het aantal donoren te verhogen is de plicht om een keuze te maken niet noodzakelijk, en ook niet passend; er zijn immers mogelijkheden om meer donororganen beschikbaar te krijgen waarbij sprake is van vrijwilligheid.'

Om het aantal donoren te verhogen is er volgens Blankart meer vrijheid nodig, in plaats van meer dwang. Hij noemt daarbij als voorbeeld het 'voorzorgsbeginsel': iedereen zou het recht moeten hebben om, rechtsgeldig, vast te laten leggen dat hij zijn organen alleen wil doneren aan ontvangers die net zo als donor geregistreerd staan als hijzelf. 'Helpers helpen elkaar'.

Dat er bij donatie geen sprake mag zijn van een tegenprestatie, en dat het eisen stellen door de donor bij deze oplossing daar niet mee samengaat, doet Blankart af als haarkloverij. De reden dat er geen tegenprestatie mag zijn volgens de wet, is alleen maar om te voorkomen dat mensen onder dwang of uit geldnood een orgaan afstaan. Maar ook hier ziet Blankart grijstinten: 'Voor donatie na overlijden zijn er andere wetten nodig dan voor levende donatie. Bovendien wordt niet elke levende donatie waar iets tegenover staat gedaan onder dwang, of doordat mensen onvoldoende nadenken en alleen voor het snelle gewin gaan. Aan de andere kant, als iemand ogenschijnlijk een nier schenkt zonder daar iets voor te ontvangen, kan het nog best zijn dat hem daarvoor een erfenis in het vooruitzicht gesteld is. Het is niet realistisch te denken, dat elke levende donatie volkomen altruïstisch is.

Wel juist is volgens econoom Blankart: degene die het orgaan afstaat moet er een fair bedrag voor krijgen, en de ontvanger een faire prijs voor betalen. Dat vindt hij een stuk minder amoreel dan de huidige houding van mensen, erop los te leven en als ze onverhoopt ziek worden, om niet een orgaan te willen krijgen.

Juister vindt hij het dat donoren niet alleen een eerlijke prijs, maar ook meer rechten toekomen. Behalve de vrijheid om alleen te doneren aan mensen die zelf als donor geregistreerd staan, valt daaromder ook de mogelijkheid om de donatiewens verder te specificeren: bijvoorbeeld alleen na hersendood, of juist alleen na een hartstilstand, of een ander criterium.

Zie ook: Ökonom Blankart, Mehr Freiheit für Spender