Monique de Heer – Kooij is 44 jaar oud en moeder van twee pubers als zij hoort dat zij een ernstig zieke lever heeft. Een (gedeeltelijke) levertransplantatie is nog het enige dat haar kan redden. Als zij haar zwager Henny vertelt wat er met haar aan de hand is, besluit deze spontaan een deel van zijn lever aan haar af te staan en doorloopt het hele donatieproces. Ruim een half jaar na de diagnose nemen de zaken echter een volledig andere wending.

In september 2008 hoort Henny de Heer dat zijn schoonzus Monique een ernstig zieke lever heeft. Hij besluit spontaan een deel van zijn lever aan haar af te staan en doorloopt het hele donatieproces. Een halfjaar later ziet ‘de hele wereld’ er opeens heel anders uit.

‘We schrijven september 2008: mijn schoonzus Monique ziet er een beetje geel uit, ze heeft een zieke lever. Ik hecht er niet zo veel waarde aan, want ze heeft wel vaker ‘iets’. Maar dit ‘iets’ was toch anders. Door de gele kleur zag ze er akelig uit. Aangezien ik op zo’n moment niet zo goed weet hoe ik moet reageren, deed ik maar helemaal niets.

Stan Wezenberg is getrouwd en vader van een tweeling (jongen en meisje) van elf jaar.
Hij is werkzaam op de Luchthaven Schiphol als crew shop medewerker.
Zijn verhaal begint op zondag 30 september met een zogenaamd griepje en eindigt ruim een maand later met een levertransplantatie.

‘Ik at een broodje en voelde mij opeens niet lekker. Toen ik de volgende dag naar de fysio-fitness ging, merkte ik wat krachtverlies. Waarschijnlijk een griepje, dacht ik. Dinsdag heb me ziek gemeld bij m’n werkgever en woensdag ging ik naar de huisarts.
Deze zei dat ik last had van mijn maag en hij gaf me een kuurtje mee.
Donderdag moest ik voor controle naar de bedrijfsarts en hij vond dat ik maandag 9 oktober wel weer aan het werk kon.
Vrijdag, toen mijn vrouw thuiskwam van haar werk, vond ze me wel erg geel. Toch nog maar even de huisarts bellen? Deze bleek er niet te zijn, dus ik wachtte tot na het weekend.

In mei 1999 kreeg Peter Boogerd een hevige pijnaanval in zijn darmstreek. Omdat er vervolgens een paar maanden niets gebeurde, gingen hij en zijn vrouw Petra lekker op vakantie. Maar in vier weken tijd viel hij ‘zomaar’ even 16 kilo af. Was dat stress of zat er iets anders achter?

‘De huisarts vertelde ons na de vakantie dat het waarschijnlijk met stress te maken had. Die conclusie leek ons niet eens zo gek. We waren pas getrouwd en verhuisd en naast zijn werk studeerde mijn man hard voor projectontwikkelaar. Peter bleef wel darmklachten houden. De pijn was soms zo erg dat hij maar halve dagen kon werken. Na drie maanden sloegen we met de vuist op tafel.

In 2004 onderging Arian Visser een dubbele longtransplantatie. Zonder deze ingreep zou hij zeker zijn overleden aan de gevolgen van cystic fibrosis. De transplantatie verliep goed, maar een gevaarlijke complicatie leek roet in het eten te gooien. Uiteindelijk kon hij na zeven weken het ziekenhuis verlaten. Met nieuwe longen en een nieuwe toekomst!

 

Er zijn van die momenten in je leven die je nooit vergeet. Meestal hebben die te maken met geboorte en dood. Bij ons stond het moment van 2007 in het teken van nieuw leven en dood.

"Er is een lever voor Tiba", klonkt het door de telefoon. Het was vrijdagavond, net na half negen en de kalender zei dat het 26 oktober 2007 was. De wereld stond even helemaal stil. Een bizar moment: fantastisch, geweldig, hoopvol, spannend, verlammend eng, cru, ontroerend, ... en dat allemaal tegelijk.

Precies acht maanden hadden we op dit telefoontje gewacht, dit telefoontje dat de boodschap van nieuw leven bracht voor onze toen vierjarige dochter Tiba. Nieuw leven, een toekomst voor ons lief, vrolijk en levenslustig kind. Eindelijk!

 

   Elvira Luyendijk is 27 jaar en heeft cystic fibrosis (CF), ook wel taaislijmziekte genoemd. Het is de meest voorkomende erfelijke ziekte met een beperkte levensverwachting. De aandoening is chronisch en niet te genezen. Maar Elvira is een vechter en geeft niet op.

Mijn naam is Bob Suurhoff. Ik ben 59 jaar en adviseur marketing & communicatie bij FNV Bondgenoten. Ik woon samen met Elly van wie ik een nier mocht ontvangen. Hieronder ons verhaal;

Tweede kerstdag 1999 voelde ik me zo ziek dat ik toch maar de vervangende huisarts opzocht. Die hoorde mijn verhaal aan, onderzocht mijn buik en vroeg of ik op een strookje zou kunnen plassen. Ik zei ja en zag op het toilet alle stippen op dat strookje verkleuren. Dat leek me niet zo best. Dat vond de dokter ook en hij stuurde me door naar de spoedeisende hulp van het St Lucas Andreas ziekenhuis. Een echo leverde al snel een diagnose op: u heeft cystenieren. Ik had geen idee wat dat was en al helemaal niet wat de consequenties daarvan zijn...

Elisa de Man is een vrouw van 42 jaar. Ze is getrouwd en samen met haar man heeft ze twee kinderen, een meisje van 11 en een jongen van 9. Broers heeft ze niet, wel een zus, Caroline. Met haar begint dit donorverhaal.

Mijn naam is Simone Steenbergen en ik ben 29 jaar. Samen met mijn vriend Fred, waarmee ik al ruim tien jaar samenwoon, heb ik een prachtige dochter, Daphne, van drie jaar.

Ik ben Baske van den Hoven, 27 jaar, en ik woon in Tilburg. Sinds mijn geboorte heb ik taaislijmziekte, ook wel Cystic Fibrosis (CF) genoemd. Dit is een ongeneeslijke, erfelijke ziekte die bij ongeveer 1500 mensen in Nederland voorkomt.

"Uw zoon haalt de puberteit niet", kregen mijn ouders te horen toen bij hun peutertje van anderhalf Cystic Fibrosis werd ontdekt. CF is een ziekte waarbij vooral spijsverteringsproblemen en chronische luchtweginfecties op de voorgrond staan.