Wie dagelijks de krant leest, met regelmaat een actualiteitenprogramma bekijkt of beluistert, en wie zich via de sociale media actief bezighoudt met de stand in het land, kan zich niet aan de indruk onttrekken dat we in Nederland de weg kwijt dreigen te raken.
Presentatoren doen erg véél voor de ijk- en kijkcijfers; niet alleen bij de ‘commerciëlen’, maar ook bij de ‘publieken’. Gasten en gastheren, gezamenlijk rond de televisieborreltafel, permitteren zich allen steeds meer bij de dagelijkse babbels bij de van Nieuwkerken, de Pauwen, de Wittemannen en vele anderen. 

Het gaat goed met me. Ik fiets weer, loop korte afstandjes, durf weer auto te rijden en maak inmiddels ook gebruik van het openbaar vervoer. Dat laatste vond ik eigenlijk het moeilijkst. Niet zolang ik met mijn partner reisde. Dat was simpel. Paul is erg rolstoelvriendelijk! 

Als verhalenverteller en regisseur leef en denk ik in beelden. Ik maak dan ook graag fotocollages. Daardoor heb ik een hardnekkige verslaving opgelopen: het kopen van tijdschriften met veel fotomateriaal van groot formaat.
Ik wil geen Margriet of Happinez met hun brave damesbladbeeldcultuur. Asjeblief niet. Zo ziet míjn leven er niet uit. Ik wil theatrale foto’s vol bizarre werkelijkheid, erotiek, glossy. Droomwereld én realiteit, inclusief de schoonheid van het kwaad. 

Een verpleegster haalt me op en brengt me naar een kille doucheruimte. Ik moet me uitkleden en krijg een klysma: ‘Probeer zolang mogelijk de ontlasting tegen te houden,’ zegt ze. ‘Blijf in de buurt van het toilet.’ Als ik leeggelopen ben, komt ze me halen om geschoren te worden: ‘Waarom moet juist ík u scheren? Moeten uw benen ook? Nee, dat ga ik niet doen, hoor, lijkt me helemaal niet nodig. U zult wel zenuwachtig zijn, is dit de eerste oproep? Of stond u al lang op de lijst?!’ Alles wat ze denkt, wordt hardop uitgesproken, ook al haar twijfels: ‘Doe ik dit nou goed, of zal ik eerst? Waarom hebben ze hier geen… oh, ja, toch wel! Gaat u zich maar even lekker douchen, maar wel graag opschieten, ik ben zo terug.’ Ze dribbelt weg.

Het land is ingesneeuwd. Steden zijn onbereikbaar, wegen zwart glanzende spiegels. Negatief reisadvies. Deze winter wordt de zwaarste sinds tijden.

Wij zitten aan tafel bij vrienden. Bezorgde gezichten die me bemoedigend toeknikken. Hoe is de screening in het UMCG verlopen? Ik doe zakelijk verslag van vijf dagen onderzoek. Transplantatie is noodzakelijk. Men verwacht binnen twee maanden. Het wachten is op een oproep. Vandaar onze nieuwe mobieltjes.  

Er leefde eens een sprookjesverteller. Hij las oude verhalen en blies ze, al vertellend, nieuw leven in. Of hij verzon nieuwe verhalen en overdekte ze met een laagje zilverachtig stof. Daardoor glommen ze niet zo hard en klonken ze minder angstaanjagend. De verteller had al een heel leven achter zich. Een overvol leven, niet alleen gevuld met pijn, woede, angst en tegenslagen, maar ook met liefde, plezier en bruisende levensenergie.

Het was op 22 december 2009 stervenskoud. De wereld was op de kortste dag van het jaar wit en stil. De lucht hing laag en bleef grijs, de zon wilde maar niet te voorschijn komen. Er was chronisch gebrek aan licht. Over alles lag een rouwsluier. Lampen brandden daarom in ons hele huis. Naar buiten gaan durfde ik niet. Te koud. Te glad. Een enkeling die zich wel in die barre wereld waagde, ploeterde zich moeizaam een weg door de scheenhoge sneeuw.