Volgens de dikke van Dale betekent saneren letterlijk gezond maken.
Begin 2011 werd, na het slagveld van kiezentrekkerij als voorbereiding op mijn levertransplantatie eind 2009, mijn gebit gesaneerd. Grote gaten in mijn gebit, veroorzaakt door inmiddels veel ontbrekende kiezen, werden opgevuld met valse exemplaren die aan een frame bevestigd zijn. Daardoor kan ik, ook al heb ik door al dat extra metaal en plastic nu minder smaak en gevoel in mijn mond, beter eten want beter kauwen. Ook heb ik minder last van maagzuur en onrustige darmen.
Zo zou je ook kunnen zeggen dat de transplantatie zelf een grote sanering was: gezonder dan sinds jaren voel ik mij en vooral, door deze ingreep ging ik niet dood. Voorwaar: een prachtig resultaat!
In de figuurlijke betekenis wordt saneren gebruikt voor zuiveren, ordenen, op orde stellen. Organisatorische en financiële sanering hebben tot doel het rendement van een onderneming te herstellen.
Sinds de start van de crisis in 2008 zagen we het al aankomen: er zou veel gesnoeid moeten worden - ‘snoeien om te groeien’ noemde de VVD dat. Bikkelharde bezuinigingen werden aangekondigd in het afgelopen jaar en we zijn er nog lang niet – althans, dat wordt alom gefluisterd of om het hardst geroepen. Hele organisaties verdwijnen of worden dusdanig ‘afgeslankt’ dat het nog maar de vraag is of ze deze aderlatingen zullen overleven.
 

De vestingstad Naarden noemt zichzelf de parel van het Gooi en is een oase van rust in de drukke Randstad. Eens was deze stad een moderne militaire post om de toegang tot het rijke gewest Holland en de koopmansstad Amsterdam tegen de vijand te verdedigen. De weg waarlangs je het oude centrum nadert voert langs stoere wallen die het water rondom de vesting onderverdelen in vierkante vormen. Robuuste kazernes liggen her en der als bouwstenen uit een enorme blokkendoos verspreid. Ondergrondse kazematten vertellen nog steeds hun verhaal over verdediging en strijd. Het oude stadshart wordt gevormd door schilderachtige straatjes met wonderlijke winkeltjes en luisterrijk gerenoveerde huizen en het silhouet van de oude binnenstad wordt beheerst door de toren van de Grote Kerk. De ‘grotestadskerk’ werd oorspronkelijk vernoemd naar Sint Vitus, beschermheilige van dansers, zangers en epileptici, en schutspatroon van Het Gooi. Op het kerkplein treft de willekeurige toerist zelden iemand aan die met ziekelijke drang tot dansen een sint-vitusdansje vertoont. Wel staat er, diep in gepeins verzonken, het beeld van de middeleeuwer Comenius, oorspronkelijk afkomstig uit Oost-Moravië, een groot geleerde die theologie en filosofie studeerde in Heidelberg en na een zwervend bestaan vanwege godsdiensttwisten in 1656 asiel kreeg in Amsterdam op voorspraak van zijn vriend Louis de Geer. Het huis van deze industrieel bleek een gastvrij ontmoetingspunt voor vrijdenkers die in het tolerante Amsterdam een veilige haven vonden. Comenius werd begraven in Naarden, waar in het begin van de 20ste eeuw in de voormalige Waalse Kapel een indrukwekkend Mausoleum voor hem werd ingericht.

Een kunstig bouwwerk van latten, planken en schotten. Een eenogig huis. Over dat ene venster druipt regenwater. Een tranend gebouw. Een houten cycloop onder een glazen stolp. Als je schudt, gaat het misschien wel sneeuwen.
Ik, een breekbare man van glas die zich oud voelt, sta achter dat eenzame raam. Geen wereld te bekennen. Niet omdat er geen licht is. Er is daarbuiten enkel een zwart vlak, een blinde muur. Alleen dit vreemde huis bestaat. Dit is vannacht mijn huis. Het uit ruwhouten planken opgetrokken en halfblinde bouwwerk zelf is immens groot en hoewel het een surrealistisch decor lijkt, weet een klein plekje in een of andere hersenkwab dat ik hier altijd geleefd heb. De mensen om mij heen zijn al jarenlang mijn huisgenoten. Hun leven is het mijne, mijn leeftijd de hunne. Ik ben het alleen vergeten.
Decor, rekwisieten en figuranten, alles verontrust me in deze woning die mij vreemd is geworden.

De weersverwachtingen voor het westen van het land zijn gunstig: veel zon, af en toe licht bewolkt, temperaturen oplopend tot 25 graden Celsius.
De jas kan thuisblijven. Ik fiets naar het station, koop een retourtje Den Haag - ga daar vandaag een oud klasgenoot bezoeken - haal een grote beker cappuccino en een krant, en kuier naar het perron. Mijn nieuw gekochte pet, die precies bij mijn nieuwe colbert past, op mijn kop. Felrood zonnebrilletje op. Mijnheer gaat een dagje naar de grote stad.
De intercity staat al klaar. Ik zoek een plaatsje in een stiltecoupé.
 

Zo nu en dan denk ik even aan dat hondje.

In mijn verbeelding is het fictieve hondje een soort Jack-russell.
Maar dan 1 maatje groter, heb je een beeld? Mooi, vast houden!

Het hondje bestaat niet echt maar is een karakter uit één van de boeken van Herman Brusselmans.
Ik heb respect voor dit hondje.
Het is maar een heel kort stukje uit een boek, en is maar een overdenking:

Elke ochtend krijg ik, drie kwartier nadat zijn wekker is gegaan, van mijn lief een ontbijt op bed. Groot glas hete thee, een appel en één sneetje vers brood. Kaas of jam. Op zaterdag en zondag aangevuld met een niet al te lang gekookte eitje. Niet meer. Ik ben namelijk weer eens op dieet. En zeven keer per week, een kus op het voorhoofd. Wie dan niet prettig wakker wordt, verdient een helleveeg of vrieskist als partner!
Het is ook makkelijk genoeg om vrolijk en vriendelijk te worden van de Turkse jongeman die enkele keren per week aanbelt om een postpakketje af te geven. Zijn zwarte ogen fonkelen zodra hij een dikke enveloppe, een klein en goed ingepakt doosje of een grofhouten krat aanreikt met de woorden: ’Voor uw vriend. Een cadeautje uit…’ Hij pakt de papieren erbij en spiekt even voor hij zegt: ‘Uit Hongkong deze keer. Wilt u even tekenen namens de professor?’ Waarna we elkaar een prettige dag wensen en ik de voordeur sluit. Makkelijk genoeg.

Ik weet al heel lang dat ik niet meer mag autorijden en de reden is dat mijn hersenen door de slechte doorbloeding het snelverkeer niet meer kunnen bijbenen. Rijden op een snorfiets en een bromfiets kan dan nog wel, dus een kreatieve en ENORM auto-gekke Henk vindt dan een ideale oplossing in een brommobiel.
En tot nu toe leek het steeds voldoende om er gewoon rekening mee te houden 'dat ik het allemaal zo snel niet meer kan volgen', dus op de kruisingen stoppen en extra goed uitkijken, dat soort dingen. Maar toch ben ik een aantal keren geschrokken van situaties die ik blijkbaar toch wat verkeerd inschatte...
 

Toen ik op 1 oktober 2009 terneergeslagen, down, suf, geschrokken, hopeloos, uit het veld geslagen terugkwam van mijn arts en aan mijn goede vriendin Linda Kinsbergen vertelde dat mijn huidige nier haar langste tijd had gehad en de dokter had gezegd dat ik op zoek moest naar een donor, riep zij zonder aarzeling: ‘Dan krijg je een nier van mij’.